دفتر توسعه مطالعات آموزش پزشکی

توانمند سازی اساتید

 

عملکرد و موفقیت دانشگاه های علوم پزشکی تا اندازه زیادی به کارایی اعضای هیئت علمی آن بستگی دارد، به جهت عواملی نظیر کیفیت تدریس آن ها، کیفیت ارایه خدمات و نیز مشارکت آن ها در فعالیت های دانش پژوهی. بنابراین در جهت انجام رسالت و اهداف چندگانه دانشکده، اعضای هیات علمی علاوه بر داشتن توانایی و مهارت در زمینه ارایه خدمات بهداشتی، درمانی و بالینی به مهارت های دیگری در حوزه های آموزش و پژوهش و رهبری آکادمیک نیازمند می باشند. دانش و مهارت هایی که معمولا در طی تحصیلات دانشگاهی زمینه کافی برای شکل گیری و کسب آن ها فراهم نمی گردد.

طراحی و اجرای برنامه های توسعه حرفه ای اعضای هیات علمی به عنوان یک استراتژی و رویکرد موثر و مفید در این زمینه معرفی شده است. که در صورت طراحی، برنامه ریزی و اجرای موثر این برنامه ها، موفقیت و ارتقا عملکرد اعضای هیات علمی فراهم می گردد و در نهایت باعث موفقیت و ارتقا عملکرد دانشکده و دانشگاه می گردد.

 

بدین منظور، دفتر توسعه آموزش دانشکده علوم توانبخشی درصدد است تا کارگاه هایی را با هدف ارتقای مهارت های حرفه ای اعضای هیات علمی با همکاری دفتر مطالعات و توسعه آموزش پزشکی دانشگاه برگزار نماید.

 

 

 

روش تدریس

 

از مراحل مهم طراحي آموزشي، انتخاب روش تدريس است. مدرس بعد از انتخاب محتوي و قبل از تعيين وسيله، بايد خط مشي و روش مناسب تدريس خود را انتخاب کند. به مجموعه تدابير منظمي که براي رسيدن به هدف، با توجه به شرايط و امکانات اتخاذ مي شود "روش تدريس" گويند.  

 

 

انواع روش هاي تدريس

 

    - روش نمايشي ( نمايش علمي ) / روش آزمايشي (آزمايشگاهي)

اين روش بر مشاهده و ديدن استوار است. افراد مهارتهاي خاصي را از طريق ديدن فرا مي گيرند. بعنوان مثال مدرس در کلاس درس تصميم دارد کار کردن با يک وسيله را به فراگیران ياد دهد که از طريق اين روش مي تواند عمل کند. مهمترين حسن اين روش، به کارگيري اشياي حقيقي و واقعي در آموزش است و بيشتر براي درسهايي که جنبه عملي و فني دارند کاربرد دارد.

  - روش بحث گروهي

روش بحث گروهي، گفتگويي است سنجيده و منظم درباره موضوعي خاص که موردعلاقه مشترک شرکت کنندگان در بحث است. اين روش براي کلاس هايي قابل اجراست که جمعيتي بين ۶ تا ۲۰ نفر داشته باشند. روش بحث گروهي، روشي است که به فراگیران فرصت مي دهد تا نظرها، عقايد و تجربيات خود را با ديگران در ميان بگذارند و انديشه هاي خود را با دلايل هستند بيان کنند.

  - الگوي حل مسأله (problem-solving model)

در اين الگو، فراگیران با بهره گيري از تجارب و دانسته هاي پيشين خود، درباره رويدادهاي محيط خود مي انديشند تا مشکلي را که با آن مواجه شده اند به نحو قابل قبولي حل کنند.

  - الگوي پيش سازمان دهنده (preadvance-organizer model)

"پيش سازمان دهنده" يک مطلب يا مفهوم کلي است که در مقدمه تدريس مي آيد تا مبحثي را که به فراگیران ارائه داده مي شود با مباحث پيشين همان درس مربوط سازد و پايه اي براي ارتباط مفاهيم جديد با پيشين شود. در اين الگو، معمولاً مطالب از کلي به جزئي مورد بررسي قرار مي گيرد.

  - روش سخنراني

اين روش که سابقه اي طولاني در نظام هاي آموزشي دارد به ارائه مفاهيم به طور شفاهي از مدرس و يادگيري آنها از طريق گوش کردن و يادداشت برداشتن از طرف فراگیر مي پردازد. در اين روش يک نوع يادگيري و رابطه ذهني بين مدرس و فراگیر ايجاد مي شود.